Suroosh Sanei چهارشنبه 1 شهریور 1396 08:09 ب.ظ نظرات ()

اورانوس از نظر فاصله از خورشید هفتمین سیاره در  منظومه شمسی ما است. فقط نپتون و سیاره کوتوله پلوتون دورتر از آن هستند.

اورانوس دورترین سیاره ای است كه می توان آن را بدون تلسكوپ مشاهده كرد.سیاره اورانوس متوسط فاصله اورانوس از خورشید حدود 1784860000 مایل یا 2872460000 كیلومتر است. این فاصله را نور در دو ساعت و 40 دقیقه طی می كند. این میزان فاصله حدود 19 برابر فاصله زمین تا خورشید است.

اورانوس یك توپ غول آسا از گاز و مایع است. این سیاره 11 حلقه و 22 ماه شناخته شده دارد. رنگ آبی اورانوس نتیجه وجود متان در حال جوش در آن است. این مولكول رنگ قرمز را جذب می كند در نتیجه رنگ سیاره را آبی می كند.

اندازه

مقایسه اندازه اورانوس و زمین

قطر اورانوس در استوا 31763 مایل یا 51118 كیلومتر یعنی بیش از چهار برابرقطر زمین است.

این غول گازی بعد از مشتری و کیوان (زحل) سومین سیاره بزرگ منظومه شمسی است.

مقایسه زمین و اورانوس

مقایسه زمین و اورانوس

كشفیات

اورانوس از زمان های قدیم مشاهده شده است منتها ستاره شناسی انگلیسی به نام ویلیام هرشل این سیاره را در سال 1781 به طور دقیق كشف كرد. یك ستاره شناس آلمانی سیاره كشف شده را به نام خدای آسمان در فرهنگ یونانی "اورانوس" نامگذاری كرد. بیشتر اطلاعات ما درباره اورانوس از پرواز فضاپیمای "وویجر 2" در سال 1986 به دست آمده كه در داخل محدوده ای در حدود 50000 مایلی یا 80000 كیلومتری بالای ابرهای سیاره پرواز كرد.

 مدار اورانوسمحور گردشی اورانوس به دور خورشید خیلی زیاد یعنی 98 درجه به سمت یك طرف سیاره كج شده. یعنی این كه اورانوس به جای چرخش با محور نسبتاً قائم با صفحه مداری (چنان که همه سیارات دیگر در منظومه شمسی می گردند)، روی یك پهلویش می گردد.

این محور گردشی فصل های بسیار متفاوت با هم را روی سطح اورانوس به وجود آورده. 30685 روز یا بیش از 84 سال زمینی طول می كشد تا اورانوس یك بار دور خورشید بگردد. هر روز روی اورانوس نیز 17.9 ساعت زمینی طول می كشد.

 جرم اورانوسجرم اورانوس یا مقدار ماده آن 14 و نیم برابر جرم زمین است. جرم اورانوس 8.68x1025 كیلوگرم است. به این ترتیب جرم اورانوس حدود یك بیستم بزرگ ترین سیاره منظومه شمسی یعنی مشتری hست.

متوسط تراكم اورانوس 1.27 گرم بر سانتی متر مكعب یعنی یك ویك چهارم برابر تراكم آب است. تراكم، مقدار جرم یك ماده تقسیم بر حجم آن است. تراكم اورانوس یك چهارم تراكم زمین است و از این نظر مشابه مشتری است.

با وجود این که اورانوس خیلی بزرگ تر از زمین است ولی نیروی جاذبه در سطح اورانوس حدود 90 درصد نیروی جاذبه سطح زمین است. به خاطر این نیروی جاذبه سطح اورانوس کمتر از زمین است که نیروی جاذبه ای كه یك سیاره در سطحش بر یك شیء وارد می كند با جرمش و معكوس مربع شعاع تناسب دارد. یك شیء با وزن 100 پوند (45 کیلوگرم) روی زمین وزنی حدود 90 پوند (40.8 کیلوگرم) روی اورانوس دارد.

دمای جو اورانوس حدود 355- درجه فارنهایت یا 215- درجه سانتی گراد است. در زیر جو دماها به سرعت افزایش می یابد و احتمال دارد در اقیانوس به 4200 درجه فارنهایت یا 2300 درجه سانتی گراد و در هسته سنگی سیاره به 12600 درجه فارنهایت یا 7000 درجه سانتی گراد برسد. به نظر می رسد كه اورانوس همان مقدار گرمایی را كه از خورشید می گیرد به فضا باز می تاباند. از آنجایی كه اورانوس 98 درجه از محورش كج شده، در طول سال اورانوسی، به قطب های اورانوس در مقایسه با استوای آن از خورشید نور بیشتری می رسد. به نظرمی رسد كه سیستم هوا، گرمای اضافی را در سیاره توزیع می كند.
لایه های اورانوس

تركیب سیاره ای و جو

اورانوس یك سیاره گازی منجمد با هسته فلزی است. جو اورانوس حاوی 83 درصد هیدروژن، 15 درصد هلیوم و دو درصد متان است.

اورانوس كمربندی از 11 حلقه باریك متشکل سنگ و گرد و غبار دارد. این حلقه ها در مدارهای بسیار بیضی شکل دور اورانوس می گردند.

منتها حلقه های کیوان (زحل) بسیار بزرگ ترند. به طوری كه اندازه حلقه های اورانوس تنها كسری از اندازه حلقه های زحل هستند. این حلقه ها در سال 1977 كشف شدند.

اورانوس

اورانوس در اطرافش تعدادی حلقه دارد. ده تا از آنها تیره و باریکند. عرض آنها از کمتر از سه مایل (پنج کیلومتر) تا 60 مایل (100 کیلومتر) است. هیچ کدام از آنها بیشتر از 10 متر ضخامت ندارند.(عکس از لاسا)

اورانوس پنج ماه بزرگ دارد. دو تا از این ماه ها به وسیله ویلیام هرشل در سال 1781 كشف شدند. دو تای دیگر به وسیله ویلیام لاسل در سال 1851 كشف شدند و یكی دیگر نیز به وسیله جی كوییپر در سال 1948 كشف شد. اورانوس تعداد زیادی ماه های كوچك هم دارد كه خیلی دیرتر كشف شدند.

ماه اورانوس

ابرون (oberon) دومین ماه بزرگ اورانوس است. این عکس به وسیله فضاپیمای وویجر

ناسا در سال 1968 گرفته شده

اورانوس یك حوزه مغناطیسی قوی دارد. محور حوزه (یك خط فرضی كه قطب های شمال و جنوب را به هم متصل می كند) 59 درجه از محور گردشی سیاره كج شده.

حوزه مغناطیسی، ذرات باردار الكتریكی با انرژی بالا -بیشتر الكترون ها و پروتون ها- را در كمربند تابشی اطراف سیاره به دام انداخته است.

هنگامی كه این ذرات بین قطب های مغناطیسی به عقب و جلو حركت می كنند، امواج رادیویی به خارج می فرستند. فضاپیمای "وویجر 2" این امواج را دریافت كرده است. اما این امواج به قدری ضعیفند كه نمی توان آنها را  روی زمین دریافت كرد.